Zij ook weer...

Zal ik eens wat zeggen.. zomaar op een eerste Kerstdag??

Ik mis dit plekje!! Ik zit nou wel elders te lullen, omdat ik dacht dat ik hier niet al mijn " zeer prive-dingen" meer kwijt kon, maar ik kan het daar niet als " thuis"  gaan voelen, hier is mijn thuis, hier ligt mijn leven in categorien vastgelegd. Hier kan ik verwijzen naar toen en toen.. en toen. En al die "zeer-prive-dingen" ga ik elders toch ook niet zomaar neertikken. Dus weet je wat ik binnen 10 seconden besloot, zo zittend op mijn werk? Dat ik hier weer actief ga worden!

Zo.. Zij is er weer. ;)

Even bijpraten..

Ik mis de gewoonte van even de dag van me af schrijven. Waarom vind ik het lastig om te schrijven? Omdat hier op dit log een gat zit van.. ruim een half jaar of zo? En in dat half jaar is zóveel gebeurd dat ik denk dat ik over elk detail moet uitwijden. Maar dat is geen doen, dus al lezende kom je wel achter mijn verhaal..

Vandaag gewerkt? Nee, vandaag niet gewerkt. Potver, ben ik nét in mijn derde week van een ontzettend leuke baan, moest ik me vanmorgen ziek melden. Hoofdpijn, overgeven, weinig slaap. Wat baalde ik, want ik wíl niet ziek zijn, ik wil gewoon plichtsgetrouw op mijn werk komen, maar er zat niets anders op dan in bed te blijven. En dat deed ik. Hoe ik ziek kwam? Ik weet het niet.. verkeerd gegeten? Een wijntje te veel? Te veel kaasblokjes? Wat ik wel weet is dat ik een heel gezellige avond voorafgaand aan het ziek zijn had. Het nieuwe vriendje (Hoe moet ik die nou weer noemen?.. Een Vreemdeling is hij allang niet meer voor me, Vriendje heb ik al eens gebruikt in een ander jaar voor een ander persoon en een tweede plek als Vriendje 2 verdient hij echt niet.. hmm.. ik weet even nog niks passends) maakt het wel heel gezellig in huis. Samen muziek luisteren, helemaal terug in de tijd, You-tuben, dansend door de kamer en uiteindelijk weer veel te laat naar bed. Maar daar kan ik toch niet ziek van worden?? Maar gelukkig, ik ben weer fit en heb ik morgen mijn reguliere vrije dag om helemaal bij te komen. En vrijdag mag ik gewoon weer werken. Lang geleden dat ik dat gevoel had bij werk!

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Ik heb (natuurlijk) een jaarhoroscoop gelezen, die was zo positief dat ik het bij die ene houd en niet verder andere ga lezen. Ik laat me die positive vooruitblik niet meer afpakken. Dit wordt mijn jaar, en voor alle andere vissen natuurlijk.

De start was in ieder geval gezellig. Ja, ook ik heb nu die likeur 43 geprobeerd en voorlopig hoef ik die niet meer, denk ik. Erg lekker! Te lekker. Het nadeel..? Ik weet weer wat een kater is. Voordeel? Daardoor hoefde ik 1 januari geen eten en heb ik mooi mijn gewicht weten te behouden. En dat is mijn voornemen voor dit jaar. Voor het eerst hoef ik niet af te vallen, maar gewoon mijn gewicht behouden! Makkie toch?

Verder zou dit jaar me alle kansen bieden, overal.. Om te beginnen is er dan mijn nieuwe baan op 4 januari. Misschien niet mijn droombaan, maar wel de baan met meeste zekerheid en meeste salaris. Dus ik ga het jaar verstandig beginnen en verderop zien we wel weer.

De liefde? Altijd ups en downs op dat front.. Op dit moment erg up, maar ook daar bouw ik enig verstand in. Te vaak volg ik alleen mijn hart.. ik hoop dat ik nu in staat zal zijn enig afstand te bewaren tot ik er redelijk zeker van ben dat het alle tijd en liefde waard is. Mannen kunnen zo tegenstrijdig zijn!

Anyway.. vandaag ben ik alweer aan het werk in de baan die ik heel leuk vind maar waar ik weinig verdien en weinig zekerheid heb. Maar leuk! Ik blijf hier nog even doorwerken naast mijn andere baan. Een hobby-baan kost tenslotte niet zo veel energie..

Iedereen wens ik een heel mooi jaar!  En ik hoop dat ik alle oude schrijvers nog regelmatig zal tegenkomen hier of daar!

Niet helemaal verdwenen

Nee, ik ben niet helemaal verdwenen. Al ben ik wel beetje bij beetje aan het verdwijnen. Nadat Erica Terpstra het kon, mijn vriendin het kon, besloot ik dat ik het ook kan! Ik ben gaan afvallen. En ik zou Zij niet zijn als ik daar niet een verslagje van deed. Nee, niet hier..  maar dáár.

Klik! hier voor mijn verhaal over afvallen met Sanaslank. Een dieet op basis van eiwitten.

Vijf jaar lief en leed

                                                   

                                              

Vijf jaar Zijookweer, de tijd is gevlógen! Voor me zelf is dit plekje op internet een uniek document geworden waar ik de afgelopen vijf jaar op zeer regelmatige basis mijn hele hebben en houwen op het scherm gooide en deelde met velen. Er zijn zelfs lezers die vanaf dag één meelezen, ik voel me echt vereerd.

Maar zoals als je wellicht wel gemerkt hebt, trek ik tegenwoordig steeds een beetje aan de handrem van het toetsenbord, soms hing ik aan de noodrem, denkend aan wie er allemaal meelezen. De vijf jaar wilde ik nog wel even volmaken, maar nu is dan wel het moment daar, dat ik Zijookweer, met toch een tikkeltje gevoel van jammer, afsluit. Ik vind het niet eerlijk naar de trouwe meelevers om maar kleine flarden van mijn leven mee te geven, en ik vind het niet eerlijk tegenover mijn gezinsleden, om hún leven voor bekenden te kijk te zetten. En schrijven over mijn samenleven met de liefste mensen uit mijn leven was altijd  hetgene wat ik het liefst deed. Roddelen eigenlijk ook.. en dat kan ook al bijna niet meer.

Dus.. als je een bekende van me bent, moet je vanaf nu weer live vragen hoe het met me gaat. En als je een onbekende bent.. geloof me, het komt helemaal goed met me. :)

Ik ga dit vreselijk missen, zal niet weten wat ik met die loggedachten, die de hele dag door mijn hoofd schieten, moet doen. Ik zal het voorlopig moeten doen met de verhalen die júllie schrijven, ik zal met plezier blijven lezen, maar hier gaat het stil worden. Voor mezelf hoop ik hier nog een boekje te kunnen maken met de voor mij bijzonderste verhalen en foto's.Ik ben als de dood dat dit plekje op internet ooit in ene zomaar weg zal zijn.

Nog een dankwoord, zo hoort dat bij een afscheid..

Dank voor jullie 10.450 reacties op mijn 1311 logjes. Dank voor de 418.858 keer dat jullie een pagina van dit log lazen, dank aan alle 142.407 bezoekers die langs kwamen de afgelopen 5 jaar. Maar bovenal dank aan mijn twee zo goed als volwassen kinderen, die me laten gloeien van trots als ik zie hoe ze als mens geworden zijn. "Bedankt dat ik altijd over jullie mocht schrijven, dat jullie je moeder het plezier van het schrijven gunden. Ik houd van jullie".

Tot ooit, tot later, tot ziens.. 

 

6 dagen lang..

Ik heb 6 hele dagen vrij gehad! Voor een fulltime werkende leek dat een ongelofelijk lange, heerlijke tijd en dat was het ook. 

Ik heb gerommeld op de markten. Echt maar twee dingen gekocht! Ik heb gerommeld in de tuin, maar nog lang niet klaar, zoon heeft me beloofd verder te helpen. Ik heb een verjaardag gevierd, ik heb me met mijn zussen vermaakt, mijn bureau ontdaan van alle rommel, bij dochter nog wat laatste rommel weggeklust, daar lekker, (nou ja, bijna lekker :)) gegeten, gehangen in haar loungebank, ik heb Vriendje en Zoon elke werkdag de deur uit horen gaan naar hun werk, me lekker omgedraaid en verder geslapen in het grote bed. Ik heb gechilled in een strandtent. Ik heb nog wat koffiebezoeken gedaan/gehad, ik heb mijn haar weer redelijk kort laten knippen door mijn favoriete kapster, nog steeds niet leuk volgens sommigen. Ik heb de geestelijke inspiratie gekregen om ná de vakantie met een wonderdieet te starten.. kortom, ik heb me vermaakt. O, ja, ook nog ruzie gemaakt. :)

Maar vandaag is het woensdag, werkdag. Ook geen probleem, ik ga met plezier weer aan de slag. Nog zeven werkdagen en dan rijden we weer richting Zuid-Frankrijk, ook weer geen probleem. 

Plasticzee in Apeldoorn

Toppunt van domheid? Mooie bloemen ter nagedachtenis leggen en dan het plastic erom laten! Thuis zet je je bloemen toch ook niet met plastic in een vaas? Wat zou er nou mooier zijn; een zee van bloemen of een zee van plastic? Zie je het voor je? Over een paar dagen? Allemaal verrotte natte hoopjes drap in plastic. Ik snap het niet..

Update; Inderdaad Frans.. er is plastic verwijderd. Dit is toch een veel mooier plaatje??

1 mei

Het begin van een lange lounge zomer?

Test

Verzonden vanaf een Sony Ericsson mobiele telefoon

Te laat op mijn werk. Maar ik kan wel weer Mobiel loggen!

(En moest er tussen de middag even voor huis, want de instellingen deugden nog niet) 

Belastend

Eindelijk had ik de moed bij elkaar geraapt en heb me op de stapel belastingpost gestort. Afgelopen maanden bleef ik maar van die blauwe brieven ontvangen. Ik maakte ze open, keek, fronste mijn wenkbrauwen en legde ze op de stapel "To do". Alles rondom die stapel was inmiddels zo goed als gedaan dus moest ik die laatste berg wel oppakken. Ging het nou over één toeslag? Of twee? Bleven ze nou herhalen? Ik heb het eerst maar eens op stapeltjes soort bij soort gelegd en toen kwam ik op zeven stapeltjes! Jezusmina! "Leuker konden ze het niet maken...".

Wat speelde er nu? Zoon is in september gaan leren/werken voor een bescheiden salaris. Maar net niet bescheiden genoeg om voor kinderbijslag in aanmerking te (blijven) komen, 300 euro per kwartaal te veel verdiend. Kinderbijslag kwijt, maar automatisch ook Kindertoeslag, zo'n 500 per kwartaal samen. Of ik even wil terugstorten. O, en ik verdiende ook nog wat meer dan verwacht, dus of ik de zorgtoeslag ook maar even wilde terugstorten. Kindertoeslag was inmiddels in 2009 Kindgebonden budget geworden, ook maar inleveren. De SVB wil van zoon ook nog loonstroken van zijn vakantiebaan hebben. Gelukkig las ik net op hun site dat er in vakantie wat extra's verdiend mag worden, anders zou het hele terugvordergebeuren weer opnieuw beginnen.

Dan nog de aanslag inkomstenbelasting van 2007. Was ik in het begin van 2007 erg arm, aan het eind van 2007 was dat niet meer het geval, wel het hele jaar voorschot ontvangen op de arme gegevens. Ja, als ik had kunnen helderzien, had ik het natuurlijk wel gewijzigd.

Anyway.. de stapels zijn verwerkt, de klap ook, nu nog kijken wanneer ik wat over ga maken. Ik probeerde aan Vriendje uit te leggen wat mijn conclusie na het stapelen van de belastingpapieren was en hoeveel belasting we in Nederland eigenlijk betalen. Hij dacht een grappige opmerking te maken "Als je hier poept moet je nog belasting betalen!". Toen heb ik hem ook uitgelegd dat je hier inderdaad voor je poepen moet betalen middels de rioolbelasting.

Toen maakten we een (ongeveer)rekensommetje; 800 euro loonbelasting en SV., 100 euro BTW op de boodschappen, 30 euro wegenbelasting, 60 euro accijnzen op benzine, 90 euro gemeentelijke belastingen (incl. de poepbelasting) is zo uit mijn hoofd 1080 euro per maand aan belastingen voor mij. Dan heb ik nog niet de inkomstenbelasting mee gerekend. Oh, en de waterschapsbelasting niet. En Vriendjes bijdrage niet.

Natuurlijk profiteer ik ook weer van alle voorzieningen die de overheid voor ons heeft.. maar toch.. Ik wou dat ik wat meer zeggenschap had over de manier van uitgeven van mijn bijdrage aan de schatkist. Ik wil geen JFS kopen.☺

IK

Ik had ooit een partner (de huidige kent het zinnetje overigens ook) die mij er fijntjes op wees als ik weer eens "ik" gebruikte als het eigenlijk "wij" moet zijn. "Ik heb een tv gekocht". Nee, "wij" hebben een tv gekocht, ook al zocht ik hem uit, ik betaalde en ik zorgde dat hij op zijn plek kwam. Maar goed.. als iemand zo gelukkig kon worden van het gebruik van het woordje "wij" dan deed ik dat, iedereen gelukkig.

Misschien dat ik daarom mijn wenkbrauwen frons als ik, (nee, niet wij, ik hoor het alleen) mensen verhalen hoor vertellen met alleen "Ik" erin. Laat ik nou twee collega's hebben die volgens mij de gouden en de zilveren medaille verdienen voor het gebruiken van de Ik-vorm. De hele dag door Ik. Bij verhalen over hun thuissituatie is het; "Ik heb een keuken gekocht", "Ik doe dit of dat met mijn kinderen". "Ik ga op vakantie naar... (die de "Ik" natuurlijk ook uitgezocht heeft). Ik weet dat er mannen thuis zijn, maar ik hoor ze niet in de verhalen. Een van de dames is zelfs in staat om voor een hele vereniging te spreken door te zeggen dat "Ik kan toch niet meer kaarten gaan verkopen voor de voorstelling? Die mensen passen niet in Míjn ruimte". Maar ook op werkvlak is het Ik.  De Ikjes zijn er steeds weer. "Ik heb het allemaal mooi op de rit gekregen", "Ik doe dat al jaren zo", Ik heb dat systeem ontwikkeld".

Nee, ik lieg.. het is niet altijd Ik, ik moet eerlijk blijven, gisteren had ze het toch even over een ander. Bij het werken liep ik tegen een fout aan en vroeg aan de Ikker hoe dat zat. Oh, dat had S. gedaan, jammer. Ik zag toch duidelijk de initialen van de Ikker achter het werk staan. 

De Ikkers zijn natuurlijk ook zo, dat bij vertelde verhalen van anderen, zij het woord prachtig kunnen overnemen. Hun verhaal is héél erg interessant en vervolgens zijn zij weer aan het woord. Niet reageren op wat er verteld wordt, niet verdiepen in de persoon die het vertelde, alleen maar de kans zien voor nog meer Ik.

Nou zijn er vier collega's op de kamer, twee Ikkers, en twee zeer leuke collega's, dus gemiddeld heb ik echt leuke collega's. Oh, de Ikkers zijn niet fout hoor, aardig, gezellig.. maar Ikkers. Nu was gisteren mijn proeftijdevaluatie, ja een gesprek met de twee Ikkers. Natuurlijk mag ik blijven, natuurlijk deed ik het allemaal snel en goed. Ik moest nog één vraag beantwoorden "Hoe vond ik het team? Werd ik makkelijk opgenomen?" ( Ja, voorgangers hadden daar wel eens over geklaagd).Het flitste door mijn hoofd of ik iets op zou merken of dat ik het allemaal prima zou noemen. Net op dat moment liep er iemand binnen met een vraag die eerst beantwoord moest worden. Toen we weer terug kwamen bij het gesprek waren ze de vraag over het team vergeten, wat ik vond was waarschijnlijk toch niet zo belangrijk.

Dames, heren, ik lijk een zeur, wéér is het niet goed. Nee, het is goed, ik héb een leuke baan.. maar ik observeer zo graag mensen en hun gedrag en deze twee vind ik érg op typetjes gaan lijken. Voordeel is dat ze over mij niet veel hoeven weten.. mijn plezier is nu om dit gedrag verder te analyseren en kijken wanneer ze mij vragen wat ik in het weekend gedaan heb in plaats van hun eigen verhaal de eerste drie kwartier van de maandag spuien.

Maar nu moet Ik vliegen.. anders ben Ik te laat! Voordeel van dit werk.. Ik moet om kwart over acht binnen zijn. Geen vrijheid van werktijden meer voor Zij, en dat is een stuk beter. :)

19 april.

Vandaag zouden we iets te vieren hebben, vandaag zou de familie weer bij elkaar komen. We zouden mijn moeders verjaardag vieren, zoals we het elk jaar met elkaar vierden. Maar mijn moeder leeft niet meer. Vorig jaar  vierden we nog haar 80e verjaardag  met een gezellige dag en in goede gezondheid. Drie jaar terug leefden mijn vader en moeder allebei nog, en nu is er niks.

We hebben moeten zoeken naar een invulling van deze lege dag. We komen bij elkaar bij mijn zus, koffie, eten, herinneringen ophalen. Dan met elkaar naar het graf van pa en ma, plantjes poten, herinneringen ophalen.

De rollercoaster van mijn leven draait door.. maar altijd is die stilte en leegte ergens aanwezig. Dit gedichtje vond ik een paar jaar voor haar overlijden. Toen wist ik al dat dit "ooit" vreselijk goed zou verwoorden hoe mijn moeder was.

You can shed tears that she is gone,
or you can smile because she has lived.
You can close your eyes and pray that she’ll come back,
or you can open your eyes and see all she’s left.
Your heart can be empty because you can’t see her,
or you can be full of the love you shared.
You can turn your back on tomorrow and live yesterday,
or you can be happy for tomorrow because of yesterday.
You can remember her only that she is gone,
or you can cherish her memory and let it live on.
You can cry and close your mind,
be empty and turn your back.
Or you can do what she’d want:
smile, open your eyes, love and go on.

Zaterdagmorgenmijmering

Zomaar weer een week verder.. Wat heb ik gedaan afgelopen week? En of ik het werk nu nog steeds leuk vindt vroeg Vrouwke.

Het werk vind ik interessant. De eerste weken is het aftasten wat voor collega's ik heb. Meestal ben ik zo'n eerste periode rustig en observeer, ruik, luister, tast af om te ontdekken wat voor vlees ik in de kuip heb. Zij doen waarschijnlijk hetzelfde. Dan ga ik de typetjes analyseren, plaatsen, de gebruiksaanwijzing schrijven. Ik had het druk afgelopen week.☺ Ja, ook de eerste flinke botsing al achter de rug. De volgende dag werkte ik met die collega alleen op de kamer en hebben we het gelukkig (na een zwijgzame morgen) uit kunnen praten. Nou ja..uitpraten, ik heb me wijselijk bij de situatie neergelegd. Geleerd in het verleden. Toen ik later uit haar mond hoorde, tegenover anderen, hoe zij haar kinderen (18,16,4) zo onder de duim heeft dat die haar nog vragen of ze mogen gaan poepen, begreep ik wat mijn (on)mogelijkheden zijn bij haar.  Mijn werkzaamheden zijn tot nog toe (te) simpel en ik hoop dat er meer uitdaging in komt. Van mijn kamergenoten verwacht ik het niet. (Dat kinderen-poep verhaal, voorál niet haar één stap hogere functie in gevaar brengen, ondanks dat mijn vorige baan beduidend meer in hield dan haar baan). Maar gesprekken met de adviseurs en het gesprek met het afdelingshoofd over de inhoud van S.. W.. werk, lieten me weer helemaal geloven in mijn zijn daar. En buiten dat.. ik voel me nog steeds gezegend met zo'n leuke vaste baan in deze tijden. Zei ik al eens dat het maar 12 minuten fietsen van mijn huis is?

En nu is het weekend.. een lang weekend, een dóórbetaalde tweede paasdag!☺ Straks ons tweedehands (marktplaats) fitnessapparaat ophalen voor de nieuwe lege kamer. Er staan hier drie mensen te popelen om hem te gaan gebruiken. Kijken wie het het langst vol houdt. Zelf ga ik nog steeds elke vrijdagavond naar de sportschool om me helemaal uit te leven bij de latin-workout. Mijn hémel, wat zwaar! Ik stond daar gisteren als ongeveer de oudste (of één van de twee andere oudere dames (mijn God, ik ga in díe categorie vallen!) is ouder) maar in ieder geval de dikste, te dansen en te springen met al die spiegels om me heen.. Ter plekke kreeg ik spijt van de maaltijd even daarvoor.. patat, kipcorn en  een twee vreselijk lekkere slagroomijsje  met aardbeien en slagroom. En van alle paaschocola de afgelopen week. De streep is weer getrokken.. goed letten op wat ik mijn mond in douw. En misschien ga ik binnenkort wel twéé keer in de week voor die grote spiegels staan springen.

In huis ben ik nog steeds aan het reorganiseren en ruimen. Ik heb daar zelfs een boek voor aangeschaft! De Huishoudcoach. Niet dat het zo'n chaos is in mijn huis, maar ik wil het toch wat opgeruimder, leger en mezelf strakker in de hand hebben bij vooral het onderhouden van de orde. Ik moet zeggen.. verschillende boeken op dit gebied gelezen, maar dit is het eerste waar ik echt wat aan heb en mee werk. Ik hoef niet perfect te zijn, maar kan er wel tegenaan gaan hangen. Ook het tweede boek, met allemaal checklists, past helemaal in mijn straatje. Ik heb voor 34 euro een prima personalcoach op dat gebied.☺.

Dan ga ik nu eerst eens aan de gang in de kamer die al op orde was.. en die ik zo moet houden. Tenslotte moet dáár zo ook dat apparaat in staan. Daarna een foto, beloofd!

Allemaal heel prettige paasdagen, geniet van de straaltjes zon, het ontluikende groen en Leef. ☺

Het werkt.

Twee dagen gewerkt... en het werkt! Ik heb er een goed gevoel, de dag vliegt om en ik fiets fluitend naar huis.. en dat komt niet alleen door het mooie weer.  Ik heb het gevoel dat die baan gaat passen als een jas. Hoe lang die jas in de mode blijft weet ik dan ook weer niet, maar ik ben er nu heel blij mee.

Ik zocht nog even terug naar het logje waar ik beschreef hoe ik erg moest wennen aan mijn vorige nieuwe (uitzend) baan. (Kwam op dat logje nog wat leuks tegen, zo daar meer over.) Hoe anders is het hier. Bij de vorige baan liep ik, na mijn zwijgend gegeten boterhammetjes in mijn eentje een rondje voor de frisse lucht en uiteindelijk ook veel vaker niet dan wel. Nu? Eerst met de grote groep eten in de kantine, gezellig kletsend, dan met een groep nog even een wandeling voor de frisse lucht. Zóveel collegialer, bij alles!

Als je de moeite hebt genomen dat gelinkte logje te lezen, las je over mijn toen nieuwe armbandje wat niemand zag. Met moeite drie kralen verzameld en nooit werden het er meer. (Eigenlijk had ik die drie verdiende ook nog in moeten leveren). Mijn familie kreeg medelijden met de kale pols en gaf me drie bedeltjes voor mijn verjaardag, en nog zagen mijn collega's niks. Afgelopen dinsdag zou ik nog even langs gaan bij de nieuwe ex-collega's om wat dingen over te dragen. Ik bedacht me dat ik wel wat lekkers voor ze mee kon nemen want uiteindelijk was het toch nog wel erg leuk geworden daar. Wat later dan de afspraak kwam ik binnen.. en daar was de hele afdeling op mijn kamer! Bloemen.. toespraak.. waardering.. "jammer dat je weggaat".. zoenen en kadootjes! Nou ja... deze uitzendkracht werd bij dit onverwacht warme afscheid een beetje verlegen. Maar wat zat er nou in de pakjes?? Twee bedeltjes voor mijn armband! Ze hadden ze dus toch wel gezien! 

De les van dit alles? Als je het op je werk al langer niet naar je zin hebt, knal gerust voorgoed de deur achter je dicht.. er gaan er altijd weer wijd open.   

"Tussen twee banen in"

Vandaag ben ik werkloos, en morgen ook. Ik zit "tussen twee banen in". Heel gelukkig voor mij is het weten dat het maar twee dagen duurt. Vanuit financieel oogpunt dan. Voor mijn gemoedsrust had het ook tien dagen mogen duren want de "bij-baan" die ik heb vreet tijd. Ik moet van mezelf nog zoveel om woensdag, op de eerste werkdag van een 36-urige werkweek, een geordend hoofd te hebben.

Na afgelopen periode druk geweest te zijn met en voor dochters huis, en andere andere dingen, is het hier in huis ietwat rommelig. De lege kamer is nu half gewit, de wasdroger staat al in een schoon hoekje, de grote-bak-tv staat er bovenop. Er staan biedingen op Marktplaats voor fitnessapparatuur en een tvkijkstoel, die ook bed kan worden. Er staat een prachtige garderobekast. Van Marktplaats. Toen dochter haar (van Marktplaats) koelkast ging halen bleek er ook een mooie kast over, de koop was heel snel gesloten. Op een vrije zondag, met mijn twee mannen, de kast dáár uit elkaar gehaald, dáár de trap af, hier naar boven en in elkaar gezet. Binnen 2,5 uur die hele klus geklaard! Dat was een moment van grote trots op die twee mannen!

Nu.. moeten de oude en de nieuwe kast nog (her)ingedeeld worden, wat planken bij gemaakt. Het wordt een dag van uitzoeken, weggooien, archiveren. Tussendoor nog allerlei telefoontjes plegen en afspraken maken. Net de makelaar verteld van een redelijk verlopen Open Dag in ouderlijk, te koop staand huis, notaris bellen, een gemeente bellen over hun aansprakelijkheid die in het niets dreigt te verdwijnen, een hond naar de trimmer brengen, Vriendje helpen met sollicitatiebrieven, de halve tuin in de auto laden en naar  de gemeentelijke stortplaats rijden, de belastingaangifte verzenden.. Oh, mijn hemel.. en ik ben al een uur van de dag kwijt omdat ik mijn wekker boven vergeten was vooruit te zetten!

Ik denk dat ik woensdag blij ben dat ik weer rustig naar mijn fulltime baan kan. ☺

€ 2,60

Zoon kijkt wat beteutert naar zijn banksaldo. Nog € 2,60 en een paar dagen te gaan tot de salarisbetaling. "Nou, nou.. daar ga ik eens wat leuks van doen", zegt ie. Dan probeer ik hem te stimuleren eens goed na te denken. "Probeer van die € 2,60 nou eens meer te maken, investeer in iets, verkoop het duurder.. wedden dat je zo tot wel € 1000,- kan komen?" Erg warm loopt hij niet voor dat plan.. Ik kom met nog meer voorbeelden. "Als ik nou jouw 2,60 zou hebben, zou ik er dit en dat mee doen".  Meewarig kijkt hij op van het scherm met zijn banksaldo. "Mam, jij hebt zoveel geld, kun je niet € 2,60 van jezelf nemen voor je plan en mij mijn armzalige € 2,60 laten?☺

Ik heb het eerlijk gezeg ook nog niet geprobeerd, maar ik voel al wel de uitdaging.. Waar zou jij beginnen met € 2,60? 

Ben niet eens een buschauffeur.

Lekker op het fietsje naar huis. Voordat ik om kan kijken of ik linksaf kan slaan, vliegt een studentje me met een noodgang links voorbij om voor me langs rechts af te slaan.. Het gaat nog net goed.

"Steek dan je klauwen ook uit, stomme trut,"

Zo hard en rauw dat ik er stil van ben.. "Kloothommel" is alles wat ik hem dan nog na kan roepen.

Ik was geen buschauffeur en hij geen kutmarokkaan. Gewoon een keurige student tegen een keurige dame. Volgens mij komt het niet meer goed met het fatsoen.

PiemelPraat

Vriendje zit vaak bij vrienden en soms deelt hij me wel eens mee waarover ze het hebben. Vrijdagmiddag deelden ze met elkaar relaties, vrouwen, liefde en, denk ik zelf, ook wel sex. Die avond thuis biechtte hij me op dat hij die middag toch wel een hoop geleerd had.. en dat hij zich weer eens goed realiseerde hoe blij hij met mij moest zijn en dat hij zelf nog wel wat verbeterpunten heeft op relatievlak.

Zaterdag was het Nationale Vriendinnendag. En toen mijn vriendin me voorstelde om samen een dag gezellig op stap te gaan zei ik natuurlijk "Ja!" "Gaan jullie zeker over ons praten?" vroeg Vriendje. Ik zei hem dat wij natuurlijk net zo goed over mannen praten, als zij over vrouwen. "Over wie er betere sex heeft?" "Nee, niet zo in detail", stel ik hem maar gerust. Toen vriendin en ik "tussen twee relaties in", zaten, konden de verhalen over mannen nog wel eens erg gedetailleerd worden. Zo wist ik van haar de details van een tussendoorvriendje; een piemel ter grootte van een fopspeen. En dat vertelde ik Vriendje dan ook. Die vroeg zich daarop af of hij met een piemel ter grootte van een fopspeen wel iets kon presteren. En dat detail was ik nou net kwijt in het verhaal, maar ik beloofde Vriendje dat op de Vriendinnendag na te vragen. "Neeeeeee!, niet zeggen dat ik daar naar vroeg!" Ik glimlachte alleen maar.

Gisteren was de Vriendinnendag. Om kwart over tien was ik al in Utrecht. De vriendin, dezelfde als van vorige keer die te laat was, was nu natuurlijk precies op tijd aanwezig, tien uur. Van de koffie met appelgebak aan de Oude Gracht voor ontbijt, naar de Kentucky voor lunch, naar Beursplein voor diner en tussendoor mijn "pinpas laten roken", zoals zoon omschreef toen hij mijn aankopen zag. En praten natuurlijk, veel praten. En lachen natuurlijk, veel lachen. En toen moest ik natuurlijk ook vragen naar de Fopspeen, of hij daar nog iets mee kon. "Of hij daar iets mee kon??? Ik voelde hem niet eens kriebelen!!!" gierde vriendin. We halen herinneringen op over toen. Over al zijn leugens, ongelofelijke leugens. Zijn genante (kliene piemel compsenserende) schreeuwen als hij klaar kwam. Hij wel. Maar vriendin had het laatste woord naar hem in een mail. "Alles wat je zei was gelogen, alles wat je beloofde was gelogen.. er was maar één ding waarover je de waarheid vertelde. Je had inderdaad een vreselijk kleine piemel!". Einde relatie.

Kortom.. een heel gezellige dag gisteren. Nu moet ik Vriendje nog ff gaan vertellen dat het niet eens kriebelde, hij ook weer tevreden.

Laatste ronde

Vanmorgen de puntjes op de i gezet. Salaris was nog even een struikelblok en we moesten alle twee wat water bij de wijn doen. Ik lever wat in op wat ik vroeger verdiende, maar ik heb het idee dat ik er een veel leukere heel leuke baan voor terug krijg.

Ze waren blij met me, ik voelde me goed op de kamer en met de collega’s, ik heb er veel zin in. En als ik mijn best doe, ben ik met een jaar op het salaris wat ik wil. Mijn doel is dat binnen een half jaar te bereiken. J

Op één april 2009 ben ik weer ambtenaar met een vaste baan. Wat ik ga doen dan? Dat wordt weer even met puntjes werken, want mijn nieuwe collega’s hoeven niet morgen al dit log te vinden. Ik ga weer terug naar mijn oude vakgebied, medewerker P.&.O. Wel voor een heel andere doelgroep, de s.ociale w.erkvoorziening. Kleurrijke “k.lanten”, veel nieuwe regels en wetten, maatschappelijk betrokken.  Even wennen zal zijn dat ik er 36 uur aanwezig dien te zijn. De boel thuis wat strakker organiseren, minder loggen.. en het gaat lukken. J

De baan.. aflevering zoveel

Vanmorgen om 9.00 uur het gesprek. Natuurlijk J was ik weer ruim op tijd aanwezig, en dat op de fiets. Het gesprek, ik dacht een soort van arbeidsvoorwaardengesprek, maar nee het was gewoon een tweede sollicitatiegesprek met twee andere (eventueel toekomstige) collega’s. Een uur lang gepraat over hoe ik op mijn werkplek ben, wat ik goed kan, wat niet, veel over de organisatie gehoord. En na een uur wilde ik de baan nog steeds heel graag. Maar zij moesten nog met de drie anderen van de eerste kennismaking overleggen en dan zou ik ergens eind van de week gebeld worden. Wat een domper.. ik wilde het NU weten. Nou, goed.. afwachten dan maar, lijkt wel of ik voor een directeursfunctie solliciteer.

Doorgefietst naar mijn huidige werkplek, waar ik inmiddels al wel verteld heb dat ik met iets bezig ben, omdat ze me voor weer een paar maanden wilden vastleggen.  En ik zat nog niet op mijn stoel of de telefoon ging.. “allemaal wilden ze met me verder, dan toch maar gelijk bellen?”.  Donderdag de laatste puntjes op de i zetten, maar de baan is voor mij!

Eerste sollicitatiebrief sinds ontslag 1 april 2008, vermoedelijk indiensttreding 1 april 2009. En dat in deze onzekere tijden, ik voel me een bofkont.

Nu B zeggen.

Nu moest ik B gaan zeggen. Bij het reddingsplan zei ik A, ik ging verder met de sportschool. B zeggen was nog niet van gekomen, vorige week moest ik echt wat anders doen. Voor vandaag stond die Latin Workout les echt weer op het programma. Moe uit mijn werk van de enerverende week ging ik even een uurtje slapen, wekker gezet.

De wekker ging, ik drukte hem uit, de wekker ging weer, ik drukte hem uit, de wekker ging weer. Ik lag met mezelf te denken.. "Wel een heel werk weer uit bed en in de kleren naar de sportschool". "Volgende week kan ook nog." "Geen zin, nieuw, vreemd". Het werd later en later. "Ja", sprak ik mezelf toe, "als je nou je hele leven zo met dingen om blijft gaan, blijft uitstellen, komt er nérgens wat van terecht". Ik hoorde de woorden van Vriendje al, "Ik dacht het al wel dat je niet zo gaan". En die laatste gedachte trok me over de streep! Ik zou niet nog eens uitgelachen worden om het weer niet uitvoeren van een (sport)voornemen!

Nog net tijd om sportkleding uit de kast te graaien, muf ruikend omdat het al even niet gedragen was. Alleen maar verkeerde schoenen, jammer dan. Géén sleutel voor een kluisje, dus geen spullen mee. Mijn auto en huissleutel gingen nog net in mijn iets te strakke trainingsbroek. Dat zwart afkleed gaat niet in alle gevallen op. Op tijd kwam ik, (jawel, met de auto) op de sportschool aan. Een warm welkom. "Heee, je bént er!" Ja, ik was er.. Ik had nog twintig minuten voor de les begon, ik besloot me alvast warm te lopen, een kalm wandeltempo. Goh, wel lekker weer zo in de sportschool rond te lopen.

De les begon.. sjaaltje met heel veel rinkeltjes er aan om de heupen en gáán. De muziek werkte aanstekelijk, de danservaring was heel handig, de fles water mistte ik vreselijk, de spiegels waren érg confronterend.. maar het was leuk! Zwaar, maar leuk zwaar. Oef.. is één uurtje per week wel genoeg om iets voor die slechte conditie te doen? We deden Salsa, Samba, Axe, Merenque, Reggaeton, "Shakira".. maar voor mijn gevoel waren het voor mij allemaal buikdansen :).

Het viel me niet tegen, ik kon meekomen, intensiever dan gedacht.. maar ik ben begonnen! En wat mij betreft komt er voorlopig geen eind aan. Al was het maar om te zien of over een maandje of twee dat spiegelbeeld er toch iets anders uit ziet. Zien of het dansen iets minder "buikdans" is. :)

Ik ga B, C, D, E, F ,G, H, I, J.. enz. zeggen. Volgende keer mét tas, fles water, douchegerei, beter schoenen, iets minder strakke broek.